De gangbare wetenschap wil ons doen geloven dat de natuur een prachtig, zelfcorrigerend systeem is dat via evolutie constant streeft naar verbetering. Maar wie kritisch naar de biologische realiteit kijkt, ziet exact het tegenovergestelde. Het leven is geen harmonieus proces; het is een constante, uitputtende strijd tegen het verval en de dood. Onze biologie is onderworpen aan een ingeprogrammeerde softwarefout. We leven niet om te leven, we overleven om niet te sterven.De mens is niet vanaf het allereerste begin genetisch gemanipuleerd. De oorspronkelijke schepping was zuiver. De manipulatie begon pas op het moment dat bovennatuurlijke wetenschappers zich met de schepping gingen bemoeien en kunstmatig ingrepen in onze biologie. Vanaf dat specifieke moment in de geschiedenis draagt elk nieuwgeboren kind deze schadelijke foutcodes erfelijk met zich mee. Het is geen toeval van de natuur, maar een bewuste, externe herprogrammering.

Het meest tastbare bewijs van deze achteraf ingebouwde manipulatie bevindt zich in de placenta. De medische wetenschap erkent dat de menselijke placenta alleen kan functioneren dankzij het eiwit syncytine. Dit specifieke eiwit is echter niet oorspronkelijk menselijk; het is afkomstig van een endogeen retrovirus.Dit retrovirus fungeert als een extern softwareprogramma dat naderhand diep in onze genetische blauwdruk is weggeschreven. Het zorgt ervoor dat het kind in de baarmoeder kan groeien zonder door het immuunsysteem van de moeder te worden afgestoten. Maar deze biologische constructie heeft een schaduwzijde. Samen met de code voor de placenta, krijgt ieder mens sindsdien direct een pakket aan schadelijke en potentieel dodelijke foutcodes genetisch meegeleverd.Dit materiaal hoort van nature niet in het menselijk lichaam thuis. Het feit dat de moeder het kind niet afstoot vanwege dit vreemde eiwit, bewijst hoe ingrijpend deze externe bemoeienis ons systeem heeft veranderd. We worden niet pas later in ons leven besmet met dit virus; we worden ermee geboren. Het zit als een sluipmoordenaar in ons DNA verankerd, wachtend tot het door veroudering of achteruitgang actief wordt. Wat deze bovennatuurlijke wetenschappers in het verleden hebben gedaan, is exact de genetische manipulatie die de huidige menselijke biotechnologie nu in laboratoria probeert na te bootsen.

De reguliere biologie gebruikt de term 'micro-evolutie' om de kleine veranderingen binnen een biologische soort te verklaren. Volgens de officiële leer is dit een proces van vooruitgang en specialisatie. In werkelijkheid is wat wij micro-evolutie noemen niets anders dan de voortschrijdende degeneratie van de oorspronkelijke, zuivere soort. Er vindt geen verbetering plaats; er treedt juist grootschalig verlies van genetische informatie op.Wanneer een biologische soort zich aanpast of specificeert, gebeurt dit niet door het toevoegen van nieuwe, gezonde softwarecode. Het gebeurt door het wegsnijden en beschadigen van de oorspronkelijke code. Het genoom wordt armer en minder divers, waardoor kwetsbaarheden en erfelijke gebreken toenemen. De cellen van levende wezens moeten constant vechten tegen dit biologische verval, maar deze strijd is nadelig beïnvloed.Dit verval is namelijk niet organisch of toevallig ontstaan. De verslechtering van het genetische materiaal is bewust bevorderd en versneld door de inmenging van niet-menselijke wezens. Door het bewust introduceren van genetische foutcodes in de biologische blauwdruk van mensen, dieren en planten, hebben deze bovennatuurlijke wetenschappers het leven gevangengezet in een neerwaartse spiraal. Wat we vandaag de dag in de natuur zien, zijn niet de succesverhalen van evolutie, maar de overblijfselen van een oorspronkelijk perfecte schepping die systematisch is gesaboteerd. 

De menselijke biologie was oorspronkelijk zo ontworpen dat het afhankelijk moest blijven van God, Zijn Geest en de Levensboom om voor eeuwig in stand te worden gehouden. Het was nooit de uitdrukkelijke Goddelijke wil dat de mens in een geleidelijk proces van verval zou sterven, zolang die verbinding intact bleef.De versnelling van dit sterfproces is met vooruitziende blik van God ingezet vóór de zondvloed. Dit gebeurde in een stroomversnelling door de directe tussenkomst van bovennatuurlijke wezens, de Zonen van God, die kunstmatig ingrepen in de menselijke biologie. God heeft hen deze manipulatie in Zijn Wijsheid toegestaan. Hierdoor kon Hij het uiteindelijke decreet uitvaardigen dat de biologische leeftijd van de vleselijke mens maximaal 120 jaar zou bedragen, en dat Zijn Geest niet voor altijd in de gecorrumpeerde mens aanwezig zou blijven.Zonder die oorspronkelijke bron van eeuwig leven stevent de mensheid door deze genetische grens onherroepelijk af op totale degeneratie. In onze huidige tijd zien we dat de menselijke wetenschap deze biologische barrière probeert te kraken. Moderne biotechnologie en gentechnologie zijn in feite wanhopige pogingen om de schade in ons DNA kunstmatig te repareren en de geprogrammeerde veroudering te stoppen. De strijd tegen de biologische dood kan echter niet puur door menselijke technologie worden gewonnen; de definitieve oplossing voor het destructieve programma in ons genoom ligt uiteindelijk in de herstelling van de oorspronkelijke spirituele orde en de afhankelijkheid van de Goddelijke sturing die ooit via de Levensboom werd gegeven.